...

เมื่อวานแพมเห็นผมหอบถุงเหลืองนวลๆเดินมาสอน มันก็ถามว่า "ซื้ออะไรมาอีก"

รองเท้าดิ

 

ไหนใส่หน่อยสิพี่

 

............

 

เออสวย

 

 

 

แต่พี่นาจาช๊อปเก่งกว่าหนูอีก

 

 

แหมยัยคนนี้ ชั้นจะไปเทียบกะเธอได้ไง ก็พูดไปนั่น กระเป๋ากะรองเท้าสองอย่างในห้องเธอก็ ซื้อซี่รี่3 ได้ทั้งคันแล้ว

 

ผมเลยบอกไป บางทีมันอาจจะเป็นเหตุผล ที่เอาไว้หลอกตัวเองแหละ

"ลองเกิดมาเป็นเกย์แบบผมดิ แล้วจะรู้ว่า คนที่ไม่มีครอบครัวในอนาคตแน่ๆ เค้าคิดกันยังไง เรื่องช๊อปปิ้ง"

 

T T

 

นี่ผมได้รองเท้า ดิออร์มาคู่นึง แล้วก็กระเป๋าจิลแซนเดอร์ อีกใบนึง

 

คุยกับคนเก่าคนนึง  โตขึ้นเยอะมากๆเลยเด็กคนนี้ ไม่น่ารำคาญเหมือนเมื่อก่อน

 

โตแล้วมั้งก็เลย เล่าให้ผมฟังว่า จริงๆที่บ้าน ทำโรงงานทอง เห็นบอก ซื้อขายทีเป็นร้อยล้าน  ผมเลยบอกว่า ขอไปนอนถ่ายรูปเล่นในเซฟ หน่อยสิ

 

ถอดเสื้อผ้าหมดเลยก็ได้เอ้า  รับรอง ไม่หนีบทอง ออกมา

555

อ้อ ที่เล่าถึงคนนี้เพราะ คนนี้โดนเรื่องช๊อปปิ้ง

 

มันถามว่าผมซื้ออะไรมา บอกว่า บาลองเชียก้า

มันก็บอกว่า รุ่นไหน เอ็กตร้าลาจ เหรอ  งือ

"โอยแกซื้อมาได้ไงตั้ง..."

(ประทับใจนอกจากรู้รุ่นยังรู้ราคา)

แล้วมันก็บอกใบนั้นใบนี้ ยืดยาว ไม่รู้เดี๊ยวนี้โตแล้วมันใช้หรือเปล่า แต่เมื่อก่อนมัน เชิ้ต กะยีนส์ ชิลๆ ธรรมดา  แต่ที่ไม่ธรรมดา คือซีรี่ 7

ไม่ได้อ่ะ เค้าบอกกะผมว่า "อยากรับเลี้ยงด๊อกเตอร์ไส้แห้ง"

 

ไอ้ฟัด

 

นั่นดิ ต่อให้ได้เงินค่าสอนวันละห้าพัน  มันก็ยังเหมือนเด็กเล่นขายของสำหรับเค้าอยู่ดี  ดีกว่านี้หละ ผมค่อยว่ากัน

 

 

 

โอ้ยยาวเหยียด  วันนี้สองทุ่มกว่าๆจะไปซื้อของอีก 

 

ผู้ชายหน้าตาดีเค้า ก็ช๊อปเก่งงี้แหละ ใครอยากได้ไปครอง ก็คำนวณรายจ่ายเอาไว้ ว่าวงเงินในบัตร พอ ปรนเปรอ ให้ผมมั้ย  ผมร้องซื้อกระเป๋าใบละห้าหมื่นได้แบบหน้านิ่งๆเลยนะเออ

Never Lose my SHINE

<< ดีจ้า